تعالى بر سبيل امتنان مىفرمايد كه * ( وَلَقَدْ آتَيْناكَ ) * يعنى به درستى و بتحقيق كه عطا كرديم ترا هفت آيه كه آنها مثانيند و عطا كرديم قرآن عظيم را به تو ، به حضرت عرض كردم كه سبع مثانى فاتحه است حضرت فرمودند كه بلى گفتم بسم الله الرّحمن الرّحيم از جمله هفت آيه است حضرت فرمودند كه بلى از بهترين آيات فاتحه است . و در تفسير حضرت امام حسن عسكرى كه صدوق حكم به صحت آن كرده است روايت كرده است آن حضرت صلوات الله عليه از آباى خود صلوات الله عليهم كه حضرت امير المؤمنين صلوات الله عليه فرمودند كه بسم الله الرّحمن الرّحيم يك آيه است از فاتحه الكتاب و آن هفت آيه است كه به بسمله تمام مىشود و از حضرت سيّد المرسلين صلى الله عليه و آله شنيدم كه فرمودند كه حق سبحانه و تعالى به من فرمود كه يا محمد بتحقيق كه ما عطا كرديم ترا هفت آيه از مثانى كه قرآن است يا آن هفت آيه مثانيند چون همه كلمات بحسب لفظ مكرّر شده است نه بحسب معنى مثل تكرار جلاله و تكرار رحمانيت و رحيميت و تكرار إياك و هدايت يا آن كه آيات رحمت با عذاب و هدايت با ضلالت در آن مكرر شده است يا دو مرتبه نازل شده است در مكه و در مدينه و فرمود كه عطا كرديم به تو قرآن عظيم را پس حق سبحانه و تعالى بر من به فاتحه منت نهاد مثل منتى كه بر من گذاشت بجميع قرآن و به درستى كه سوره فاتحه أفضل از جميع چيزهايى است كه در گنجهاى عرش الهى است و به درستى كه حق سبحانه و تعالى آن حضرت را به اين سوره مخصوص گردانيد و به هيچ يك از پيغمبران نداد آن چه به آن حضرت كرامت فرمود مگر حضرت سليمان را كه بسم الله الرحمن الرحيم را به آن حضرت داد چنان كه در قرآن مجيد مذكور است كه حق سبحانه و تعالى سخن بلقيس را حكايت فرموده است كه با لشكر خود گفت كه